Een man vol liefde en humor. Heino was een man met een groot hart, een brede lach en een eindeloze liefde voor zijn gezin, vrienden en zijn grote passie: auto’s.
Hij vond geluk in de kleine dingen—het klussen in de schuur, vakanties in de zon, een goede grap op het juiste moment…
Toen José en Heino elkaar leerden kennen, begon voor hen een avontuur vol warmte en liefde. Ze reisden samen, zonder plan, met een cabrio en een droom. Soms bracht dat stress, maar altijd werd het een herinnering om te koesteren.
Heino leefde met volle teugen, hij genoot van de zon, van Roadtrips, en van het simpele geluk van samen zijn…
Vriendschap en Behulpzaamheid;
Zijn vriendschappen waren diep en oprecht. Of het nu ging om gezamenlijke klusprojecten, een kop koffie op maandagochtend of een helpende hand, Heino was er.Voor zijn vrienden, voor zijn familie.
Zijn schoonmoeder was maar wat blij met een schoonzoon inclusief twee rechterhanden want dat was toch wel heel handig als er iets stuk was of gemaakt moest worden…
De Laatste maanden:
De afgelopen maanden waren zwaar. De ziekte kwam tegen alle verwachtingen in terug en nam sneller dan verwacht de regie over. Maar zelfs toen bleef Heino wie hij was: een dappere doorzetter, een man die zijn zorgen liever weg grapte dan te laten zien hoe moeilijk het was.
Vertrouwen en Loslaten;
Twee weken voor zijn overlijden zaten we bij Heino en José thuis. Zijn ziekte was vergevorderd, maar hij wilde nog één ding zeker weten: of wij te vertrouwen waren.
Toen hij zich bij ons voegde, grapte hij: “Ik wil nog wel even zeggen: De kanker zit overal, maar niet in mijn longen.” Een bulderende lach, gevolgd door een hoestbui…
We zagen dat het hem allemaal veel moeite kostte. Hij verontschuldigde zich omdat hij zijn geliefde bakkie koffie niet goed meer kon wegslikken en af en toe een raar geluid maakte.
Liefde voor José;
We boden hem de optie om thuis opgebaard te worden, maar dat vond hij maar veel te veel gedoe.
Oké, eerlijk is eerlijk, er was ook niet heel veel ruimte… maar dat hadden we best kunnen oplossen.
Want vertelde hij: “Ik heb alles al in gang gezet, een opkoper geregeld, alle randzaken opgezegd want ik wil José hier niet mee belasten”
We kregen zijn goedkeuring. Met een stevige handdruk en een knipoog: “Jullie draaien haar geen poot uit, hè?” Nog een lach, nog een stukje loslaten…
Hij sprak openlijk zijn tevredenheid uit. Hij had een goed gevoel bij ons en wij bij hen. Wat een mooie mensen samen, de liefde spatte eraf!
Een dappere keuze;
Heino kon zich nooit voorstellen dat er een moment zou komen waarop hij er écht klaar mee zou zijn. Hij was een vechter, een doorzetter. Maar een paar dagen voor zijn overlijden was het genoeg. Hij was moe, en had veel andere ongemakken. Het moest maar klaar zijn. Samen hadden ze het hele circuit van euthanasie al doorlopen, en op 22 februari j.l. overleed Heino in alle rust…
Jose en Heino waren er al uit dat Heino zou worden opgebaard in de 24-uurskamer van het crematorium. Dit voelde goed, omdat ze een sleutel kreeg en elk gewenst moment van de dag naar hem toe kon. Dat gaf rust, ruimte en een gevoel van nabijheid, zelfs in het afscheid.
Op donderdag 27 februari 2025 namen we afscheid van Heino. Een man die van het leven hield, die zijn gezin, zijn vrienden en zijn geliefde Volvo’s omarmde met warmte en humor.
Een man die liever geen systeemplafonds en koffie met cake wilde, maar die uiteindelijk, zoals hij zelf droog opmerkte, er toch onder kwam te liggen...
Die middag hing er een ingetogen stilte in de 24-uurskamer. José, de kinderen en de naaste familie waren daar, samen met Heino.
Nog één moment van rust voordat hij zijn laatste reis zou maken. Zijn zoons, Hein-Jan, Lars en Finn, en bonuszoon Per brachten hem de zaal in. Een laatste daad van liefde, van verbondenheid…
Buiten, bij de ingang van de aula, stond de Volvo. Het symbool van Heino’s passie, van uren knooien in de schuur, van eindeloze gesprekken over motoren en techniek.
Alsof hij nog even aanwezig was, alsof hij met een tevreden glimlach toekeek.
Het was geen kille, afstandelijke sfeer, maar een warm samenzijn, zoals Heino dat gewild zou hebben.
Muziek als Herinnering;
Toen klonken de eerste akkoorden van All My Love van Coldplay en begon de afscheidsdienst. José nam het woord en vertelde over Heino’s leven, hoe hij vol overgave leefde, met een grenzeloze liefde voor avontuur, de zon, en natuurlijk, voor zijn familie.
Haar stem klonk sterk, soms met een trilling, maar altijd met liefde…
Muziek speelde een belangrijke rol, want Heino had zijn herinneringen verweven met liedjes…
Nur Geträumt van Nena herinnerde de kinderen aan momenten met hun vader, en My Way van Herman Brood klonk als een ultiem eerbetoon aan de manier waarop Heino in het leven stond – eigenzinnig, vol overtuiging, op zijn eigen manier.
Het Laatste Moment;
Toen was het moment daar. De laatste woorden werden gesproken, de laatste beelden van Heino flitsten voorbij op het scherm. Geen overdreven poespas, geen kunstmatige formaliteit. Alleen liefde, herinneringen, en een diepe, oprechte verbondenheid…
Bij de laatste groet klonk Well I Wonder van The Smiths. Door Heino zelf uitgezocht voor dit moment.
De gasten namen afscheid, José en de kinderen bleven als laatsten in de aula.
Een moment van stilte, van loslaten, van een laatste blik op de man die hen zoveel had gegeven…
Herinneringen delen;
Daarna was het tijd om herinneringen te delen. Geen zware, beladen stilte, maar een tafel vol koffie, thee en slagroomsoesjes – een kleine knipoog naar Heino’s liefde voor lekker eten (lekker dikkedak’n)
Niet iedereen kende Heino persoonlijk, maar iedereen kan iets van hem meenemen. Zijn humor, zijn warmte, zijn nuchterheid, zijn liefde voor de kleine dingen.
Misschien is dat wel de mooiste erfenis die iemand kan nalaten. En misschien is dat waarom de beste vriendin gelijk had:
ɪᴇᴅᴇʀᴇᴇɴ ᴢᴏᴜ ᴇᴇɴ ʜᴇɪɴᴏ ᴍᴏᴇᴛᴇɴ ʜᴇʙʙᴇɴ!
En dát is waar het om draait. Niet alleen om de uitvaart, maar om vertrouwen. Om menselijkheid, juist in de momenten die er het meest toe doen.
👉 José is bezig om de herdenkingspagina van Heino te vullen. Laat gerust een berichtje achter als je José, kids en familie een warm hart toedraagt.
𝑃𝑒𝑡𝑟𝑎 𝑒𝑛 𝐸𝑠𝑡ℎ𝑒𝑟
06-26054403
2 reacties
Jaren geleden alweer hadden we een warme vriendschap met Heino. Enorm gelachen, mooie gesprekken gehad, leuke weekendjes weg. We horen nog jouw lach, zien je zó zitten. Heino? Mooie kerel zegt iedereen die we spreken. En dat was je: een mooie kerel.
Heel veel kracht voor jouw naasten die jou nu moeten missen. Dat jullie maar veel troost mogen putten uit de ongetwijfeld mooie herinneringen die jullie met Heino hebben gemaakt.
Liefs, Wout-Jan & Tessa
Wat een lieve woorden! Dankjewel Wout en Tessa.