Wij mochten een bijzonder afscheid begeleiden van een buitengewone vrouw: Alida Douma – Wemmenhoven. 100 jaar oud, scherp van geest, goed opgeleid en nog elke dag de krant lezend van voor naar achter…
Ze had geen kinderen, maar een liefdevolle nicht en neef. Aan vrouwen vraag je gevoeglijk de leeftijd niet maar de neef vertelde met trots dat hij de 85 al aantikt. Een krasse kerel en heerlijk rap van de tong met dat mooie Twentse accent.
Ga er maar aan staan, bijna iedere dag anderhalf uur rijden naar het mooie Coevorden waar zijn tante woonde, met zijn vrouw en zus in de auto. Hij stond zijn mannetje.
Hij vertelde ons op de dag van het afscheid; “Ik ben er wel een beetje klaar mee,” En toch deed hij het, uit liefde. Dat zegt alles. Ook de twee jonge dames vonden het intensief en waren ook best wel een beetje moe.
En dan onze prachtige mooie mevrouw van 100 jaar. 100 jaar!!
Probeer je eens voor te stellen wat zij allemaal heeft meegemaakt, 100 keer een verandering van een seizoen, van zwart-wit naar kleurentelevisie, de tweede wereldoorlog, alle slimme apparaten die soms zo slim zijn dat ze misschien wel hoofdpijn bezorgden, mobieltjes, het hele gender-gebeuren, corona en ga zo maar door.
Mevrouw was pienter, heel pienter! Ze had gestudeerd en had een goede baan gehad. Haar neef vertelde, begin niet over de politiek want je komt er nooit mee af…
De kleinzoon van de neef moest een werkstuk voor geschiedenis maken over de tweede wereldoorlog. En met wie anders zou hij dit nu beter kunnen bespreken als een ervaringsdeskundige!
Een week voor het overlijden was deze sympathieke jongeman met zijn moeder meegegaan om te laten weten dat ze er voor mevrouw waren en aan haar dachten.
Ook op de dag van het afscheid was hij naar Coevorden gekomen en hoorden wij van zijn trotse opa dat deze leuke knul net zo slim is als mevrouw is, want hij studeert aan de universiteit van Wageningen.
Mevrouw woonde in een prachtig hofje. De huizen stonden er net drie jaar en zij was de eerste bewoonster van haar mooie huisje. Allemaal leeftijdsgenoten met een fijne sociale controle…
Tijdens het bespreken van de mogelijkheden voor de dag van het afscheid zeiden de tantezeggers dat er niet zoveel mensen zouden komen buiten hun eigen familie om.
𝑊𝑎𝑡 𝑣𝑖𝑛𝑑𝑒𝑛 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑖𝑒 𝑒𝑟𝑣𝑎𝑛 𝑎𝑙𝑠 𝑤𝑒 ℎ𝑒𝑡 𝑎𝑓𝑠𝑐ℎ𝑒𝑖𝑑 ℎ𝑖𝑒𝑟, 𝑖𝑛 ℎ𝑎𝑎𝑟 𝑒𝑖𝑔𝑒𝑛 ℎ𝑢𝑖𝑠𝑗𝑒 𝑑𝑜𝑒𝑛?
Dan hoeven alle buurtjes geen vervoer te regelen en kunnen ze, bij wijze van spreken, zo oversteken en hebben we dan geen tijdsdruk. Dat was een goed idee!
𝐾𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑡 𝑑𝑎𝑛 𝑤𝑒𝑙 𝑚𝑒𝑡 𝑘𝑜𝑓𝑓𝑖𝑒 𝑒𝑛 𝑏𝑟𝑜𝑜𝑑𝑗𝑒𝑠? Uiteraard! Dat gaan we regelen! Het werd een prachtige middag. Koffie, broodjes, het condoleanceboek op een tafeltje in de zon…
Het afscheid was van 12.00 tot 14.00 uur. Rond kwart voor twaalf zagen we de eerste buurtjes al over het pad schuifelen. Eén voor één kwamen ze, sommigen met rollator, anderen nog kwiek. Maar allemaal met dezelfde reden: om haar te eren, om gedag te zeggen. Prachtige grijze haren en mooie gezichten met dito verhalen.
𝑀𝑒𝑣𝑟𝑜𝑢𝑤 𝑤𝑎𝑠 𝑔𝑒𝑙𝑖𝑒𝑓𝑑, 𝑑𝑖𝑡 𝑤𝑎𝑠 𝑜𝑣𝑒𝑟𝑑𝑢𝑖𝑑𝑒𝑙𝑖𝑗𝑘! 
Met de familie sloten we de kist en verliet mevrouw voor de laatste keer haar geliefde huisje. Samen reden we naar het crematorium in Hardenberg.
Tante wilde heel graag dat het nummer Slavenkoor uit Nabucco werd gedraaid. Petra sprak namens hen vol liefde over hun tante van 100 jaar. En terwijl de familie afscheid nam, klonken de verstilde tonen van Beethovens Moonlight Sonata…
Haar leven was een boek met honderd hoofdstukken. Op de laatste bladzijde stonden liefde, verbondenheid en zachtheid.
