We kregen op vrijdag een mailtje dat haar man Bert van der Wier in de laatste dagen van zijn leven was. Of we op korte termijn konden langskomen. We spraken af voor zondagmiddag.
Maar in de nacht van zaterdag op zondag ging de telefoon. Een hele verdrietige mevrouw. Haar man was al overleden en ze wist niet wat ze moest doen.
Een woord dat we nog nooit gehoord hadden.
Maar meteen raak. Het beschrijft dat beklemmende gevoel dat families soms hebben, dat ze ergens worden ingezogen, dat alles ineens snel moet en dat de regie uit handen glipt.
Ondanks dat het midden in de nacht was, had mevrouw veel mensen om zich heen en dat kan dan soms voor wat verwarring zorgen, over en weer aan de telefoon met ons en de mensen om haar heen. Het is zo belangrijk om iemand op het gemak te stellen maar we moeten ook altijd een paar vragen stellen voor het verdere verloop.
Is de arts al geweest? Weet u ook waar u uw man wilt opbaren? Graag in de garage als dat kan.
In de garage opbaren betekent dat er gekozen moest worden voor een omhulsel. Een kist, mand of opbaarplank.
Het gaat me allemaal veel te snel. En wat voor kist moet het dan worden en wat kost dat bij jullie? Ik bel u straks even weer.
En dat kan. Dat mág ook! Mevrouw, er is geen haast. We doen het op uw tempo. Vindt u het fijn als wij vannacht nog komen of zullen we morgenvroeg komen? Morgenvroeg is wat mij betreft prima!
Dan hebben we, nog wel een vraagje. Hoe ligt uw man op bed? Dat is wel belangrijk omdat we niet meteen komen om te verzorgen.
Ze vertelde dat de arts was geweest en dat de dokter haar man netjes op de rug had gelegd met een handdoekje onder de kin en zijn hoofd een beetje omhoog. Heel fijn! Zo zien we het graag! We spraken een tijdstip af en hingen op met de woorden,
𝑊𝑒 ℎ𝑜𝑝𝑒𝑛 𝑑𝑎𝑡 𝑢 𝑛𝑜𝑔 𝑒𝑒𝑛 𝑏𝑒𝑒𝑡𝑗𝑒 𝑟𝑢𝑠𝑡 𝑘𝑢𝑛𝑡 𝑝𝑎𝑘𝑘𝑒𝑛 𝑒𝑛 𝑑𝑎𝑛 𝑧𝑖𝑒𝑛 𝑤𝑒 𝑒𝑙𝑘𝑎𝑎𝑟 𝑚𝑜𝑟𝑔𝑒𝑛.
We reden nu, niet zoals we gepland hadden, op zondagmiddag, maar op zondagmorgen naar een klein dorpje bovenin Groningen. Wat is het daar toch altijd mooi. Ze keken uit op de binnendijk. Fijn dat jullie er zijn! Zullen we eerst even gaan zitten? Ik had zo graag het gesprek al van tevoren gehad want we willen heel veel zelf doen benadrukte ze nogmaals.
Ze vertelde dat zij en haar man al veel hadden voorbereid. Een kist hadden ze al online gezien, alleen… die kon pas dinsdag geleverd worden. Mag dat nu nog wel? Natuurlijk mag dat. Dan gaan we uw man eerst verzorgen en dan blijft hij op het hooglaagbed liggen totdat de kist er is en dan gaan we ‘verhuizen’ naar de garage.
Ze wilden afscheid nemen in hetzelfde gebouw waar ze ooit hun 10-jarig huwelijksfeest was gevierd. Alleen donderdag kon nog, daarna zat deze locatie vol. Dus donderdag werd het. Best wel snel maar dat was prima voor de familie. En verder? Familie en vrienden stonden al klaar. Beeld en geluid, videograaf, fotograaf, vervoer in een oldtimer, het draaiboek, check, check, check, check, check!
“𝐴𝑙𝑠 𝑤𝑒 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑖𝑒 𝑘𝑢𝑛𝑛𝑒𝑛 𝑖𝑛𝑠𝑐ℎ𝑎𝑘𝑒𝑙𝑒𝑛 𝑣𝑜𝑜𝑟 𝑎𝑙𝑙𝑒 𝑎𝑛𝑑𝑒𝑟𝑒 𝑑𝑖𝑛𝑔𝑒𝑛, 𝑑𝑎𝑛 ℎ𝑒𝑒𝑙 𝑔𝑟𝑎𝑎𝑔”
En zo deden we het…
Wij zorgden voor de verzorging, de koeling, alle formaliteiten en de gewenste begeleiding. En zij hielden de regie in handen, precies zoals ze het wilden.
Toch kwam er op de avond vóór het afscheid nog een kink in de kabel. Een appje: of ze tóch gebruik konden maken van de bordeauxrode bus. De oldtimer had een defect en kon niet meer op tijd gerepareerd worden. Natuurlijk kan dat. Onze bus staat immers altijd paraat.
De familie bleef als laatste op het kerkhof. Bij het afscheid nemen zei mevrouw:
Het woord uitvaartfuik zullen we nooit vergeten. Want wij weten als geen ander dat het ook anders kan.
Bert was een man die, zelfs in zijn laatste dagen, nog dacht aan de mensen voor wie hij zorgde. Dat zegt zóveel over wie hij was.
Hij was geliefd. Niet alleen door zijn vrouw en kinderen, familie en vrienden, maar ook door de cliënten die hij jarenlang met zoveel toewijding begeleidde. Bert had eindeloos geduld. En: bij Bert mocht iedereen zijn, wie hij was.
“Mijn cliënten moeten ook afscheid van mij kunnen nemen.”
En dat gebeurde…Op de dag van de uitvaart maakte de familie er een speciaal moment van zodat zijn cliënten, samen met hun begeleiders, in alle rust afscheid konden nemen. En ondanks dat het spannend was, en er af en toe een traantje werd weggepinkt, of een knuffel extra stevig werd vastgehouden, kreeg iedereen de ruimte om het op zijn eigen manier te doen. Het was zó bijzonder om te zien hoe deze familie niet alleen aan zichzelf dacht maar ook aan de mensen voor wie hij zóveel betekend had.
De familie van Bert koos er heel bewust voor om zoveel mogelijk dingen zelf te doen. Wij zijn aanwezig geweest voor de formaliteiten, de aangifte, aanvraag om te begraven etc, de laatste verzorging en de opbaring. Op de dag van de uitvaart zijn we op de achtergrond aanwezig geweest om alles soepel te laten verlopen. Wil jij dit nu ook? Dat kunnen wij ons goed voorstellen. Je kunt volledig ontzorgd worden door ons, maar we kunnen het ook samen doen. En wanneer je op deze link klikt, kun je zien hoe dat eruit kan komen te zien.
Wanneer je andere vragen hebt mag je altijd contact met ons opnemen, wij staan 24/7 voor je klaar!
