Daan van de Wege hield van kunst maken, van muziek op oude buizenversterkers en van lekker eten op een mooi terras na een wandeling in het bos. Hij kende de meeste restaurants in de omgeving en wist dan ook precies wat je het beste kon bestellen. Samen met vrienden naar muziek luisteren, uiteraard vergezeld door een goed glas wijn. Dat waren hoogtepunten. Daan werd ziek. De laatste jaren waren zwaar. Ook voor zijn vrouw, die hem trouw bleef bezoeken. Maar wie hij was, dat bleef.
Ze wilde geen rijen stoelen, geen stem door een microfoon en geen gepaste kleding.
𝑊𝑎𝑎𝑟 𝑠𝑡𝑖𝑙𝑡𝑒 𝑔𝑒𝑒𝑛 𝑜𝑛𝑔𝑒𝑚𝑎𝑘 𝑤𝑎𝑠, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑟𝑢𝑖𝑚𝑡𝑒.
En dus stonden we daar…
Op het open veld bij restaurant Poolshoogte, midden in het bos. Een mand in het gras. Een grote steen die hem beschutte voor wie gewoon even kwam wandelen…
Op het terras klonk het gerinkel van kopjes. Er werd gelachen. Het leven ging door, terwijl wij soms even stilstonden.
𝐸𝑟 𝑤𝑒𝑟𝑑 𝑔𝑒𝑡𝑜𝑎𝑠𝑡 𝑒𝑛 𝑔𝑒𝑔𝑒𝑡𝑒𝑛..
Niet volgens een draaiboek, maar vanuit gevoel. Geen haast. Geen ‘moeten’. Het was uiteindelijk een fijn samenzijn, wat door de vrouw van Daan heel passend werd getypeerd als ‘een verjaardag’. Daan zou het prachtig hebben gevonden, dat wist ze zeker.
Gewoon: aandacht, samen zijn en herinneren. Niet afstandelijk, niet zwaar, maar echt!
