Ze woonde haar laatste jaren in een appartementencomplex in hartje Groningen, waar men veel contact met elkaar had. Er werd minimaal één keer per week gezamenlijk gegeten in de gemeenschappelijke ruimte. Dat vond ze fijn. Gezelligheid op mensenmaat. Zelf at ze eenvoudig, nooit een toetje. Maar als ze bij haar zoon en schoondochter aan tafel schoof, at ze zich stilletjes rond. Zij wisten dat, en kookten daar ook op. Dat zegt genoeg over hoe ze voor elkaar zorgden.
Ze hield van de oude kerken in Noord-Groningen. Niet per se om wat er binnen gebeurde, maar om wat ze uitstraalden. Geschiedenis in steen. Ze fietste er graag langs, stapte er gerust even in. Gewoon kijken. Gewoon voelen.
Zo was Grietje. Aandacht voor het kleine. Oog voor wat er al lang staat.
Op de dag van haar afscheid reisde de familie samen, niet ieder in een eigen auto, maar met elkaar, in één bus. Grietje in het midden van de bus, in het hart ervan. Onderweg hetzelfde landschap, dezelfde stiltes, dezelfde lach. Er werd gekletst en het voelde heel relaxed. Niemand die verdwaalde in het verkeer. Niemand die achterbleef.
De route bracht hen naar het kerkje van Garnwerd. Zo’n kerk zoals Grietje ze kende, oud, stil, met dikke muren die al zoveel hadden meegemaakt. Haar twee zonen spraken over haar. De derde speelde cello. Twee schoondochters zongen samen een lied.
Het was liefdevol. Warm. Precies goed.
Daarna reed de bus naar natuurbegraafplaats Wierdingerschouw, waar rust en ruimte de laatste woorden omlijstten. De koeien keken nieuwsgierig toe naar het schouwspel. En op de kist stond, in haar eigen woorden:
“Wel even zwaaien…”
Eerst een beetje onwennig. Maar al snel zwaaide iedereen mee. Alsof ze zelf nog één keer wilde zeggen: ik ga, maar het is goed zo. Tot ziens.
Na de begrafenis keerde iedereen terug naar het appartementencomplex waar Grietje had gewoond. Daar stond een prachtig buffet klaar. Met mooie hapjes, lekkere drankjes, goede wijn.
We proostten op haar leven.
En ergens, daar tussen al die mensen die van haar hielden, was Grietje precies op haar plek. Niet het grootste feest. Niet de meeste ophef. Maar warm, en samen, en goed.
Precies zoals zij het zou hebben gewild
Natuurbegraven op een plek als Wierdingerschouw is één van de vele mogelijkheden die we samen kunnen verkennen. Vrijblijvend, geen verplichtingen, gewoon een gesprek. Een appje sturen mag altijd!
→ Lees meer over natuurbegraven
→ Of neem direct contact op
