Hoe het afscheid van Hans van Bruggen plaatsvond.In juli werd een huwelijk in eigen tuin gevierd met muziek, gelach en liefde in elke hoek. Alles zelf geregeld, precies zoals ze het wilden.
Nu een paar maanden later kwamen wij op bezoek, niet voor een bruiloft, maar voor een afscheid.
Hans was al jaren ziek. Tijdens de behandelingen werd er menig keer gezegd dat ze niet zeker wisten of hij het wel zou redden. Hans wou daar niks van weten. Tot een paar weken geleden.
Hans en Alice woonden bij hun dochter en schoonzoon, in een prachtig chalet in de tuin. Hij lag op bed toen we binnenkwamen. Er werden meteen stoelen bij het bed neergezet en zo zaten we met elkaar in hun slaapkamer.
Voor ons wilde hij nog even overeind komen, maar dat kostte hem zoveel moeite. Zijn blik zei genoeg: het is goed zo.
Want de televisie ging aan op het moment dat meneer wakker was en pas weer uit als hij naar bed ging.
𝑍𝑖𝑗𝑛 𝑤𝑒𝑟𝑒𝑙𝑑 𝑖𝑛 éé𝑛 𝑏𝑙𝑖𝑘, 𝑡ℎ𝑢𝑖𝑠, 𝑑𝑖𝑐ℎ𝑡𝑏𝑖𝑗 𝑒𝑛 𝑣𝑒𝑟𝑡𝑟𝑜𝑢𝑤𝑑…
En zoals je weet, bij ons is niets raar of te gek. Dus hebben we het gewoon geregeld. Precies zoals hij het wilde!
Ze wilden geen afscheid in het crematorium. Misschien in het buurthuis, zeiden ze, daar waren zoveel mooie herinneringen gemaakt. Maar toen we naar buiten keken, naar die grote, warme tuin waar de liefde voelbaar was, zeiden we…
Een paar maanden geleden trouwde hun dochter hier nog. Dezelfde tuin, dezelfde handen die alles opbouwden alleen de reden was anders.
𝑇𝑜𝑒𝑛 𝑤𝑒𝑟𝑑 ℎ𝑒𝑡 𝑙𝑒𝑣𝑒𝑛 𝑔𝑒𝑣𝑖𝑒𝑟𝑑, 𝑒𝑛 𝑛𝑢, 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑒𝑧𝑒𝑙𝑓𝑑𝑒 𝑙𝑖𝑒𝑓𝑑𝑒, ℎ𝑒𝑡 𝑎𝑓𝑠𝑐ℎ𝑒𝑖𝑑.
In de dagen die volgden, zagen we elkaar vaak. Mevrouw zei het telkens opnieuw, met die zachte, warme stem en in het Drents…
“𝐼𝑘 𝑏𝑖𝑛 𝑧𝑜 𝑤𝑖𝑒𝑠 𝑚𝑒𝑡 𝑗𝑜𝑒.” (Ik ben zo blij met jullie)
Ze vond het fijn dat het op deze manier kon. Dat er ruimte was. Tijd. En echte aandacht. Jullie zijn zo prettig in de omgang,” zei ze.
En wij voelden hetzelfde! 
Wat ons opviel, was hoe gewoon het leven ondertussen doorging. Zoete inval van eigen kinderen en kleinkinderen, vrienden en bekenden, iedereen kon wat te drinken krijgen en/of zelfs mee-eten.
Een zoon van opa met zijn vriendin waren uit Texel overgekomen en bleven de hele week slapen. Ze waren er, hielpen, lachten, troostten maar gingen ook af en toe even op pad. De omgeving verkennen.
Alsof ze voelden dat juist dít het leven is, dicht bij elkaar zijn, maar ook blijven ademen.
Ze kwamen thuis met rode wangen, het haar in de war en een glimlach. Helemaal uitgewaaid. En ergens voelde dat precies goed.
Soms ligt schoonheid in herhaling.
Van dezelfde tuin, dezelfde mensen, dezelfde liefde, alleen de reden was anders. Toen was het om het leven te vieren, nu om het los te laten. Wil je zien hoe dit afscheid eruit zag? We maakten een kleine video, bekijk het hier
Een afscheid op een plek die écht bij iemand past. Niet in een aula, maar thuis. In de tuin. Op de plek waar het leven ook was.
Dat mag. En het hoeft niet ingewikkeld te zijn.
Stel gerust een vraag, hoe klein ook. Appen mag ook: 06-26054403
