Overlijden melden

Nathalie Boss

25 maart 1977 –
8 augustus 2025
Zie de zon achter de wolken. Geniet van de kleine dingen en LEEF!
Natalie Boss overleed in 2025. Het was een prachtig afscheid.
Zie de zon achter de wolken. Geniet van de kleine dingen en LEEF!

Wat zeg je tegen iemand die je pas weer ziet na haar dood?

πΊπ‘œπ‘’π‘‘π‘’π‘šπ‘œπ‘Ÿπ‘”π‘’π‘›,

πΊπ‘Ÿπ‘Žπ‘Žπ‘” π‘”π‘Ž π‘–π‘˜ π‘šπ‘’π‘‘ 𝑗𝑒𝑙𝑙𝑖𝑒 𝑖𝑛 π‘”π‘’π‘ π‘π‘Ÿπ‘’π‘˜ π‘œπ‘š π‘šπ‘–π‘—π‘› π‘’π‘–π‘‘π‘£π‘Žπ‘Žπ‘Ÿπ‘‘ π‘šπ‘’π‘‘ 𝑗𝑒𝑙𝑙𝑖𝑒 𝑑𝑒 π‘π‘’π‘ π‘π‘Ÿπ‘’π‘˜π‘’π‘›. πΌπ‘˜ 𝑀𝑖𝑙 π‘”π‘Ÿπ‘Žπ‘Žπ‘” 𝑑𝑖𝑛𝑔𝑒𝑛 π‘£π‘Žπ‘› π‘‘π‘’π‘£π‘œπ‘Ÿπ‘’π‘› π‘Ÿπ‘’π‘”π‘’π‘™π‘’π‘› 𝑛𝑒 π‘–π‘˜ π‘œπ‘›π‘”π‘’π‘›π‘’π‘’π‘ π‘™π‘–π‘—π‘˜ π‘§π‘–π‘’π‘˜ 𝑏𝑒𝑛 𝑒𝑛 π‘ π‘™π‘’π‘β„Žπ‘‘π‘’π‘Ÿ π‘€π‘œπ‘Ÿπ‘‘. πΌπ‘˜ 𝑀𝑖𝑙 π‘”π‘Ÿπ‘Žπ‘Žπ‘” 𝑑𝑒 π‘šπ‘œπ‘”π‘’π‘™π‘–π‘—π‘˜β„Žπ‘’π‘‘π‘’π‘› π‘π‘’π‘ π‘π‘Ÿπ‘’π‘˜π‘’π‘›.

Zo begon onze kennismaking met Nathalie Boss. Via de mail.

We maakten een afspraak en gingen langs. Het was prachtig weer. Zij zat met haar man in de tuin, genietend van het getjilp van vogels die af en aan vlogen. Ze hadden hun tuin er speciaal op ingericht. Een plek vol leven. Het viel ze beide op dat er dit jaar minder vlinders waren. Het was ons nog niet opgevallenβ€¦πŸ¦‹

Wij nemen altijd een tas mee, maar eerlijk? Die blijft meestal dicht. Het enige dat we eruit halen is pen en papier maar ook dat was hier niet nodig. Ze had alles al opgeschreven. Helder, liefdevol en zorgvuldig.

Toch nodigden ze ons uit om te voelen of er een klik was want het moet goed voelen. Voor hen, Γ©n voor ons. En dat deed het! Het voelde als thuiskomen bij mensen die ons vertrouwen.

Voor ons is het nooit zomaar werk. Het is eerder alsof we op β€˜visite’ gaan. Er worden ons de mooiste levensverhalen toevertrouwd waarin we meedenken hoe we dit kunnen verwerken in het afscheid. Verbinding, verhalen en vertrouwen.

Het gezin wil graag dat wij hun gaan helpen met het afscheid. We hebben ook veel app-contact. Korte en snelle lijntjes… alle gedachten, vragen en praktische dingen kunnen hierin gedeeld worden en het maakt niet uit hoe laat het is.

π‘Šπ‘’ 𝑧𝑒𝑔𝑔𝑒𝑛 𝑀𝑒𝑙𝑒𝑒𝑛𝑠 π‘”π‘’π‘˜π‘ π‘β„Žπ‘’π‘Ÿπ‘’π‘›π‘‘ π‘‘π‘Žπ‘‘ 𝑀𝑒 π‘œπ‘π‘’π‘Ÿπ‘Žπ‘‘π‘–π‘’π‘“ π‘£π‘’π‘Ÿπ‘€π‘–π‘—π‘‘π‘’π‘Ÿπ‘‘ π‘šπ‘œπ‘’π‘‘π‘’π‘› π‘€π‘œπ‘Ÿπ‘‘π‘’π‘› π‘£π‘Žπ‘› π‘œπ‘›π‘§π‘’ π‘‘π‘’π‘™π‘’π‘“π‘œπ‘œπ‘›: -) π‘šπ‘Žπ‘Žπ‘Ÿ π‘’π‘–π‘”π‘’π‘›π‘™π‘–π‘—π‘˜ 𝑖𝑠 π‘‘π‘Žπ‘‘ 𝑛𝑖𝑒𝑑 π‘’π‘Ÿπ‘”. π‘Šπ‘Žπ‘›π‘‘ 𝑑𝑖𝑑 𝑖𝑠 π‘€π‘Žπ‘Žπ‘Ÿπ‘œπ‘š 𝑀𝑒 β„Žπ‘’π‘‘ π‘‘π‘œπ‘’π‘›.

Mevrouw wil heel graag thuisblijven als het straks zover is, in haar eigen slaapkamer, maar die verrekte 90 graden bochten in huizen ook altijd! Dat gaat nooit lukken met de, al uitgekozen, mand.

Maarrr…na verdere inspectie zien we dat het slaapkamerraam helemaal open kan. Daar kan de mand wel doorheen! En wat een geluk dat de slaapkamer op de benedenverdieping is:-)

𝐴𝑙𝑙𝑒𝑠 π‘˜π‘™π‘œπ‘π‘‘. 𝑍𝑒𝑙𝑓𝑠 β„Žπ‘’π‘‘ π‘π‘Ÿπ‘Žπ‘˜π‘‘π‘–π‘ π‘β„Žπ‘’ π‘™π‘–π‘—π‘˜π‘‘ π‘§π‘–π‘β„Ž 𝑑𝑒 π‘ π‘β„Žπ‘–π‘˜π‘˜π‘’π‘› π‘›π‘Žπ‘Žπ‘Ÿ β„Žπ‘Žπ‘Žπ‘Ÿ 𝑀𝑒𝑛𝑠.

En dan appt ze ons of we nog een keer langs willen komen.

Het gaat slechter met haar en ze wil toch nog graag of we mee willen kijken of alles goed gaat. Haar man doet de voordeur open. Helaas laat het weer het niet toe om in de prachtige tuin te zitten. “Kom maar binnen zegt hij, mijn vrouw ligt op bed”

We zitten binnen aan tafel, tussen de stapels met fotoboeken en papiertjes ertussen geplakt: Deze willen we ook graag laten zien. We moeten ze alleen nog even inscannen.

En dan is het zo fijn dat we altijd met z’n tweeΓ«n zijn. Esther ontfermt zich over de foto’s en Petra helpt meneer verder. Ze hebben zelf al een kaart ontworpen maar stoeien nog met de tekst en indeling.

Zo tussen de bedrijven door zien we de kinderen een voor een, door het huis wandelen. Ze hebben het druk met eigen dingetjes en daarnaast liggen ze ook vaak bij hun moeder op bed.

De (schoon)zus is er ook, naast dat ze mantelzorger is van hun ouders, heeft ze nu ook deze zware taak bij haar zus op zich genomen. Het valt haar allemaal zwaar.

“π‘Šπ‘’ 𝑧𝑖𝑗𝑛 π‘£π‘–π‘’π‘Ÿ β„Žπ‘Žπ‘›π‘‘π‘’π‘› π‘œπ‘ 𝑒𝑒𝑛 π‘π‘’π‘–π‘˜ 𝑒𝑛 β„Žπ‘’π‘‘ 𝑖𝑠 π‘Žπ‘™π‘™π‘’π‘šπ‘Žπ‘Žπ‘™ π‘§π‘œ π‘œπ‘›π‘’π‘’π‘Ÿπ‘™π‘–π‘—π‘˜, 𝑧𝑒 𝑖𝑠 π‘›π‘œπ‘” π‘§π‘œ π‘—π‘œπ‘›π‘”. 𝑍𝑒 β„Žπ‘’π‘’π‘“π‘‘ π‘›π‘œπ‘” π‘§π‘œπ‘£π‘’π‘’π‘™ 𝑑𝑒 𝑔𝑒𝑣𝑒𝑛 π‘Žπ‘Žπ‘› 𝑑𝑒 π‘€π‘’π‘Ÿπ‘’π‘™π‘‘”

Alles is bijna klaar. Niet dat het ooit echt klaar voelt maar het afscheid ligt in de steigers.

Is het mogelijk is dat we nog even bij uw vrouw kunnen kijken voordat we gaan? Ik ga het vragen, zegt de man. Heel graag is het antwoord.

We staan bij haar slaapkamerdeur. Ze ligt op bed. Fragiel. Nog verder afgevallen. Haar huid geel maar ze lacht. We raken zacht haar arm aan. Ze is nog steeds zΓ³ mooi.

π‘Šπ‘Žπ‘‘ 𝑧𝑒𝑔 𝑗𝑒 π‘’π‘–π‘”π‘’π‘›π‘™π‘–π‘—π‘˜ 𝑑𝑒𝑔𝑒𝑛 π‘–π‘’π‘šπ‘Žπ‘›π‘‘ 𝑑𝑖𝑒 𝑗𝑒 π‘π‘Žπ‘  π‘€π‘’π‘’π‘Ÿ π‘”π‘Žπ‘Žπ‘‘ 𝑧𝑖𝑒𝑛 π‘Žπ‘™π‘  𝑧𝑒 π‘œπ‘£π‘’π‘Ÿπ‘™π‘’π‘‘π‘’π‘› 𝑖𝑠?

Ondanks de moeilijke situatie gaat het makkelijk. We praten, maken ook nog wel een grapje maar stellen ook vragen waar we oprecht benieuwd naar zijn en die alleen iemand kan beantwoorden in zo’n situatie. Intieme vragen, levensvragen, vragen die het leven op scherp zetten.

De volgende dag komt de SCEN-arts. Ze voert, naast haar ziekte, ook een behoorlijke innerlijke strijd, als je zelf niet meer kan en wil maar als de kinderen dan zeggen…

π‘Šπ‘’ β„Žπ‘œπ‘π‘’π‘› π‘‘π‘Žπ‘‘ 𝑗𝑒 β„Žπ‘’π‘‘ π‘›π‘œπ‘” 𝑀𝑒𝑙 𝑒𝑒𝑛 π‘π‘Žπ‘Žπ‘Ÿ π‘€π‘’π‘˜π‘’π‘› π‘£π‘œπ‘™β„Žπ‘œπ‘’π‘‘π‘‘ π‘€π‘Žπ‘›π‘‘ π‘‘π‘Žπ‘› 𝑧𝑖𝑗𝑛 𝑗𝑒𝑙𝑙𝑖𝑒 𝟸𝟸 π‘—π‘Žπ‘Žπ‘Ÿ π‘”π‘’π‘‘π‘Ÿπ‘œπ‘’π‘€π‘‘.

De zus staat zachtjes in een hoekje te huilen. We moeten er niet te veel naar kijken merken we. We voelen alles.

Potverdikke! Het is ook echt oneerlijk!

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *