Op 14 juni werd er een meisje geboren. Een klein meisje, na een lang IVF-traject.
Hij zakte voorover en kwam niet meer overeind.
Daar zaten ze. Een kersverse moeder en hun baby van twee dagen oud. Vier maanden geleden waren ze nog in het huwelijksbootje gestapt.
In het ziekenhuis legden ze hem in een bed. Zijn familie mocht bij hem blijven zo lang ze wilden. Hij was het type dat altijd alles gaf , zijn tijd, zijn laatste cent, zijn laatste stukje geduld.
Ook na zijn dood gaf hij nog. Hij doneerde wat hij kon doneren. Het paste zo bij hem. En toch, geen donatie ter wereld geeft hem terug.
De volgende dag mocht ze naar huis. Maar hoe doe je dat, naar huis gaan, met een baby en zonder de vader die haar had moeten vasthouden? Hoe herstel je lichamelijk van een bevalling, hoe krabbel je op, als je tegelijk een afscheid moet regelen? En dan hebben we het alleen nog maar over het fysieke gedeelte.
Jullie mogen best weten dat wij toch wel met enige lood in de schoenen naar het adres toe reden. We hebben allebei 2 kinderen en zelfs al 2 kleinkinderen. We kunnen het ons niet voorstellen. We zijn allebei stil in de auto.
Bij binnenkomst zien we daar een prachtige jonge vrouw zitten met haar pasgeboren kindje op de arm. Ze wonen bij hun (schoon)ouders, ze zitten nog midden in een verbouwing. De ouders, hun enige kind is er niet meer.
Het huis ademt nieuw leven en verlies tegelijk.
De kraamverzorgster is er ook. Ze zit al 28 jaar in het vak en heeft dit ook nog nooit meegemaakt. Ook zij is er ontdaan van. We zijn allemaal ontdaan.
Want, ondanks het vreselijke noodlot, het verlies, is er toch ook iets prachtigs gebeurd.
En dan moeten er keuzes gemaakt worden. Vreselijke keuzes. Waar gaan we opbaren, welke kist of misschien toch wel een mand. De familie moet kleding gaan uitzoeken voor na de verzorging, en ja de verzorging, willen jullie hierbij zijn of meehelpen? En wanneer gaan we de dag van het afscheid houden?
Alle dagen komen we langs en horen we de meest mooie verhalen over deze bijzondere jongeman. Dat hij zo’n ontzettende aardig en lieve man was, hoe hij echt alles zou weggeven, tot op de laatste cent.
We merken dat onze waterlanders wel heel dicht achter de ogen zitten. Het snijdt recht door je ziel.
De wens was, om dit verschrikkelijke drama zo snel mogelijk achter de rug te hebben, waar ze zo erg tegenop zien. Ze weten niet wat ze ervan kunnen en moeten verwachten.
De avond voor de uitvaart was er gelegenheid om afscheid van hem te nemen. Wat waren er veel mensen!
Ook oude jeugdvrienden die 4,5 uur in de auto hadden gezeten om hun vriend een laatste groet te brengen. “𝑊𝑒 ℎ𝑒𝑏𝑏𝑒𝑛 𝑑𝑒 𝑚𝑖𝑑𝑑𝑎𝑔 𝑣𝑟𝑖𝑗 𝑔𝑒𝑝𝑎𝑘𝑡 𝑒𝑛 𝑤𝑖𝑙𝑙𝑒𝑛 𝑑𝑖𝑡 𝑛𝑖𝑒𝑡 𝑚𝑖𝑠𝑠𝑒𝑛 𝑒𝑛 𝑧𝑒𝑘𝑒𝑟 𝑛𝑖𝑒𝑡 𝑡𝑒 𝑙𝑎𝑎𝑡 𝑘𝑜𝑚𝑒𝑛!” Ze hadden kaartjes voor de familie meegenomen, zo attent en lief.
Vrijdagmorgen was het zover. Afscheid met een klein en intiem gezelschap. In plaats van een grote kille zaal zaten we in de familiekamer van het uitvaartcentrum. We hadden de dubbele deuren opengezet zodat mensen ook naar buiten konden lopen…Het voelde zacht.
In een informele setting hebben we geluisterd naar prachtige muziek, bekeken we zorgvuldig uitgezochte foto’s en vertelde Petra, op haar eigen kenmerkende manier, het levensverhaal. Met een lach en een traan, zoals het hoort. Zoals hij het had verdiend.
𝑍𝑖𝑗𝑛 𝑜𝑢𝑑𝑒𝑟𝑠 𝑧𝑒𝑖𝑑𝑒𝑛 𝑡𝑒𝑔𝑒𝑛 𝑜𝑛𝑠: “𝐻𝑒𝑡 𝑤𝑎𝑠 𝑛𝑜𝑔 𝑚𝑜𝑜𝑖𝑒𝑟 𝑑𝑎𝑛 𝑤𝑎𝑡 𝑤𝑒 𝑜𝑛𝑠 𝑒𝑟𝑏𝑖𝑗 𝑣𝑜𝑜𝑟𝑔𝑒𝑠𝑡𝑒𝑙𝑑 ℎ𝑎𝑑𝑑𝑒𝑛!”
En het prachtige kleine meisje? Ze weet nog niks van de wereld waar ze in geboren is. Later zal haar moeder vertellen over haar papa. Een poppie, nog onwetend.
En zo onvoorstelbaar geliefd…
Niemand verwacht dit. Maar als het gebeurt, staan wij naast je. Dag en nacht bereikbaar, klik hier.
