Stel je (Ge)Rust-gesprek
Geef jezelf ademruimte
Er is bijna niemand die op een gewone dinsdag denkt:
Laat ik eens rustig nadenken over de dood…
We leven door. We plannen, zorgen, werken, organiseren. Tot het leven even schuurt, door een gesprek, een ziekenhuisbezoek, een bericht op social media, een gedachte die blijft hangen, of een stilte die ineens zwaarder voelt dan anders.
En dan komt die lastige vraag naar boven:
Wat als dit mij of iemand van wie ik hou overkomt?
We duwen hem weg. Dat doen we allemaal. Tot hij later opnieuw terugkomt, in de auto, onder de douche, ’s avonds als het huis eindelijk stil is.
Niet als angst maar als een uitnodiging:
Misschien is het tijd om hier iets mee te doen.
Het Stel je (Ge)Rust gesprek begint precies daar.
Niet met moeilijke keuzes, niet met zware woorden, maar met ademruimte. Een online gesprek via Zoom waarin je eindelijk mag uitspreken wat je al zo lang meedraagt.
Bijna iedereen zegt achteraf:
Ik wist niet dat dit zóveel rust zou geven.
Want rust begint niet bij grote beslissingen. Rust begint bij een klein gesprek dat je niet langer uitstelt.
Het geeft overzicht, woorden en richting.
Het maakt het leven nu lichter. En het maakt het later zoveel zachter voor degenen die achterblijven.
Je hebt dit gesprek niet nodig omdat je ziek bent.
Je hebt het nodig omdat je leeft!
Omdat leven betekent dat je liefhebt.
En liefhebben betekent dat je vooruit durft te kijken naar wat later rust geeft voor jezelf en de mensen die achterblijven.
Want het leven is té waardevol om je laatste hoofdstuk aan het toeval over te laten.
Esther Heij
Lees meer over Esther
In mijn tienerjaren riep ik al dat ik heel graag iets in de uitvaart wilde gaan doen. Ondernemend, creatief en altijd vol met ideeën zat er toch nog een andere wereld tussen mijn tienerjaren en het moment waarop alle puzzelstukjes in elkaar vielen. Ontmoet Esther Heij, eigenaar en uitvaartbegeleider van Informele Uitvaart.
Op een groot stuk grond werd een camping gerealiseerd. De weg ernaar toe was prachtig, we deden alles zelf, dat er onder je handen iets moois ontstaat, daar houd ik van! Het ontvangen van gasten, ik was in mijn element. ‘s Avonds nog even het veld op, ik kwam uren later terug omdat ik overal bleef hangen om te kletsen, vaak mooie levensverhalen.
In 2012 overleed mijn vader en hielp ik bij de laatste verzorging. Ik weet nog dat ik aan de lippen van de uitvaartverzorger hing. Ik wilde alles weten en hier werd wederom het zaadje gepland. Wat zou het toch mooi zijn als…maar nog te druk met het eigen bedrijf.
Door ziekte van mijn man gingen we van camping naar kleinschalig huisjesverhuur. De huisjes bouwden we zelf en door onze eigen ervaring moesten het bijzondere huisjes worden, om even uit de drukke agenda te ontsnappen om de batterij weer op te laden. Het aangelegde terrein leende zich hier prima voor!
In 2018 overleed mijn moeder bij ons thuis. Ondanks de hele warme zomer wilde ik heel graag dat ze bij ons thuis bleef. De laatste verzorging, het opbaren, de gesprekken met de uitvaartleider, het vormgeven van het afscheid, het voelde allemaal zo natuurlijk en vertrouwd. Natuurlijk gingen we als klusfamilie de uitvaartkist ook zelf maken.
Mijn moeder kreeg een prachtig, intiem en sereen afscheid bij ons in de tuin, zonder tijdsdruk o.i.d. Samen met mijn 2 broers en onze kinderen brachten we mijn moeder naar het crematorium tot in de ovenruimte. We gingen “All the way” Had ik dan mijn familie ook aangestoken met mijn interesse??
Het was een hele mooie week waarbij de tijd voor ons even stil stond en we alleen met elkaar en het afscheid van mijn moeder bezig waren. Het zaadje was inmiddels al een mooie boom geworden. Dit is wat ik wil gaan doen!
Tijdens de verkoop van de huisjes ben ik ervaring gaan opdoen en met de opleiding gestart. Halverwege de opleiding werd ik aangenomen bij een grote onderneming. Een prachtige tijd waarin ik veel heb geleerd en fijne mensen heb ontmoet. Wat een luxe als je nooit het gevoel hebt dat je aan het werk bent, zelfs als dat midden in de nacht is!
Bij Monuta kwam ook Petra werken. Soms kom je mensen tegen waarbij het wel heel uitzonderlijk goed klikt. Zowel in het werk als privé konden we het heel goed vinden! We raakten en raken nog steeds niet uitgepraat. Veel ging ook over ons werk en onze ideeën. Tel daarbij op dat we allebei zelfstandig ondernemer zijn geweest en dat maakte dat 1 + 1 ineens 2 werd.
In 2021 begonnen we met ons eigen bedrijf, Uitvaartassistentie Puur. Het faciliteren van collega-ondernemers bij de laatste verzorging, opbaren en vervoer. Met als sterke punten onze kwaliteit, service en persoonlijkheid en als doel dat nabestaanden en opdrachtgevers altijd tevreden zijn.
Gaandeweg kregen we steeds vaker de vraag of we, naast de verzorging, ook wilden helpen met het begeleiden van het afscheid van een dierbare. En wat een mooi aanvulling is dit. Hierbij heb ik altijd het afscheid van mijn moeder in het achterhoofd en dat het zo belangrijk is om aan de wensen van de overledene en nabestaanden tegemoet te komen. In een gemoedelijke en ontspannen sfeer waarbij er naast het verdriet ook ruimte mag zijn voor een lach.
Ik ben een bevoorrecht en dankbaar mens dat wij, in een verdrietige periode van overlijden, ondersteuning mogen bieden om een mooi afscheid mogelijk te maken. En we doen het met elkaar, met volop ruimte voor eigen invullingen!
Wij hebben het mooiste werk van de wereld en dat voelt niet eens als werk. Het is een levenswijze die ons allemaal past als een jas!
Petra Komdeur
Lees meer over Petra
‘Blijf jij maar even in de keuken. We zeggen het wel wanneer we klaar zijn.’
Twee vrouwen met een schort om staan met een teil met water en wat washandjes klaar om mijn vader te gaan verzorgen. Ik wil er eigenlijk bij zijn, maar dat krijg ik niet voor elkaar. Dat hoort niet.
Ik ben op dat moment 17 jaar oud, de dood heeft me altijd al gefascineerd maar heeft me vandaag ook persoonlijk geraakt. Mijn vader is overleden, rond 9.00 uur in de ochtend. Het is vandaag 13 april 1998, tweede Paasdag. We (zusje Jellie en broertje Roelof) zijn gewekt door onze moeder, het gaat slecht met papa. Hij slaapt al diep en wordt nu niet meer wakker….kom maar mee naar beneden.
Wat raar en ook eng! Je weet dat het gaat gebeuren, maar nu is het echt zover: hij gaat overlijden. We komen beneden, en gaan bij hem zitten. Hij ligt op een zorgbed in de woonkamer. We zien hem steeds langzamer ademhalen totdat we niets meer horen.
Onze vader was op dat moment vier weken thuis, vanuit het ziekenhuis. Daar hadden we op 16 maart j.l. gehoord dat de kanker weer terug was en hij dus nu ook uitbehandeld zou zijn. In die vier weken hebben we afscheid genomen, ieder op onze eigen manier. Hij veranderde in vier weken tijd van een wandelende patiënt naar een aan bed gekluisterde, graatmagere man, die met alles geholpen moest worden…ik weet dat ik dat moeilijk vond, heel moeilijk. Het lijden was zo voelbaar.
Hij had altijd heel erg sterk de mening gehad dat hij niet wilde lijden. Echt in de trant van: ‘als ik op bed kom te liggen en ik kan niks….dan geef mij maar een spuitje’. Toen hij nog niet ziek was tenminste. Nu was het zover. En het was anders, de wil om te leven was veel sterker. En hij heeft de lijdensbeker tot de laatste druppel leeg gedronken, als je dat zo kunt uitdrukken.
Hoe het allemaal begon
Het feit dat ik niet mocht kijken bij de verzorging van mijn vader heeft er mede voor gezorgd dat ik het vak in wilde. Hoezo mocht ik daar niet bij zijn? Waarom was dat? Het had iets mysterieus, alsof er dingen gebeurden wat verder niemand mocht zien. Ik werd gevoed in mijn fascinatie.
Ik ben in het mortuarium van het Refaja Ziekenhuis begonnen. We verzorgden de patiënten vaak op de kamer van de afdeling. Heel vaak ook samen met familie. En iedereen riep dat juist dat super waardevol was! Ja! Dat begreep ik als geen ander. Iemand die zichtbaar ziek is geweest ziet er na een verzorging heel anders uit. De ziekte is eraf gevallen, de rust is dan daar. Dat heb ik heel vaak mogen zien.
Na het mortuarium heb ik voor een landelijke uitvaartonderneming mogen werken. Daar heb ik nog veel meer mogen leren. Ook leerde ik daar Esther kennen, een super enthousiaste en zeer kundige collega. We hadden al snel een klik, zij had beide ouders verloren en was na het verlies van haar moeder zover dat ze haar hart wilde gaan volgen.
Toen ging ook het vlammetje branden voor een eigen onderneming; wat als wij nou samen eens voor onszelf zouden starten. Als gepassioneerde partner van andere ondernemers. Wij nemen altijd de tijd om naar families te luisteren. Daarin kijken we dus nooit op het horloge. We gaan niet eerder weg dan dat de families tevreden zijn. Maar ook hun verhaal hebben kunnen doen.
Dit werd een succes! Uitvaartassistentie Puur, een verwijzing naar onze passie voor het vak en de mensen. We hebben hard gewerkt om te laten zien wat wij kunnen bieden. Een mooie opbaring, heel vaak samen met familie gedaan. Maar ook een kwalitatieve opbaring. Altijd met de beste zorg, tijd en alle aandacht. Dat kan namelijk als je voor jezelf bent. Je mag en kan werken op de manier die het beste bij jou past. Maar waarvan je ook weet dat je het meeste kunt geven aan families in rouw.
“Het bijstaan van families blijft het mooiste!”
Met Informele Uitvaart slaan we een nieuwe bladzijde om, in het boek wat nog lang niet uitgelezen blijkt. Mijn doel is en blijft mensen bekender maken met het fenomeen dood. Alhoewel we weten dat het ons allemaal eens zal raken, blijkt het nog steeds een lastig thema. Zo ongezellig! Maar echt: praat erover, maak het bespreekbaar. Want afscheid nemen bestaat wel!
Hoe verloopt het gesprek?
Je kiest een rustige plek in huis en we ontmoeten elkaar via Zoom.
Geen voorbereiding, geen papieren, geen checklist, alleen tijd, aandacht en ruimte voor jouw verhaal.
We beginnen eenvoudig: met luisteren. Naar wat er speelt, wat je bezighoudt, en waar je misschien al lang over nadenkt maar nooit hardop zei.
We stellen vragen die helpen om helder te krijgen wat voor jou belangrijk is, voor later, voor jezelf, voor je familie. En ja, we lachen ook. Omdat een grapje soms precies is wat je even nodig hebt.
Soms praten we over praktische dingen, soms over de grote levensstukken. En heel vaak merk je halverwege dat er iets van je schouders glijdt: een gevoel van rust, overzicht en opluchting.
Het gesprek is niet zwaar want we lachen ook, omdat een grapje soms precies is wat je net even nodig hebt.
Na afloop voelt het niet alsof je iets hebt moeten regelen, maar alsof je iets hebt losgelaten.
Dat is precies wat het Stel je (Ge)Rust gesprek doet:
Het maakt ruimte en geeft rust.
Ik had geen idee wat ik kon verwachten van een Stel je (Ge)Rust gesprek via Zoom.
Ik dacht dat zoiets toch beter ‘aan de keukentafel’ zou moeten gebeuren. Maar het tegendeel bleek waar.
Doordat ik gewoon thuis was, op mijn eigen plek, voelde het direct veilig. Ik hoefde niemand te ontvangen, niets voor te bereiden, niets op te houden. Ik kon gewoon zijn wie ik was, lekker met mijn laptop op de bank met een kopje thee.
Eerlijk gezegd vond ik het onderwerp spannend en ik was bang dat zo’n gesprek verdrietig, zwaar of confronterend zou zijn maar dat was het niet, in tegendeel.
Wat me het meest raakte, is dat ik geen gesprek kreeg met een uitvaartondernemer, maar met twee mensen die echt even, spreekwoordelijk, naast me gingen zitten. Ze vroegen niet naar formulieren, keuzes of pakketten.
Ze vroegen naar mij. Naar mijn gezin. Naar wat mij rust zou geven.
Het bijzondere was dat het niet zwaar werd. Er viel juist iets van mijn schouders. Alsof ik eindelijk woorden kon geven aan gedachten die ik al jaren voor me uitschoof.
Het gaf me helderheid in een tijd die juist veel onzekerheid had. En ik merkte hoe waardevol dit is voor mijn partner en kinderen: zij hoeven straks niet te gissen naar wat ik belangrijk vond.
Ik merkte hoeveel dit betekent voor mijn partner en (klein) kinderen. Zij hoeven straks niet te gissen.
Ik kan alleen maar zeggen, als je twijfelt: doe het. Niet omdat je iets moet regelen, maar omdat je jezelf en je gezin rust gunt.
Het is een van de meest liefdevolle dingen die je kunt doen…voor jezelf en voor degene die achterblijven.
Ik ben gerust gesteld…
Tineke Willemsen